Osiągnięcie szczytowej formy nie jest procesem szybkim ani łatwym. Ten stan rzeczy wynika ze złożoności czynników wywołujących postęp lub regres. Do najważniejszych zalicza się przede wszystkim odporność układu nerwowego na stres oraz redukcje obciążeń treningowych w celu wywołania szczytu formy. W dyscyplinach wytrzymałościowych podczas rocznego makrocyklu szczyt formy można uzyskać jedynie dwu- lub co najwyżej - trzykrotnie. Próba częstszego wywołania szczytowej formy może spowodować znaczące pogorszenie wyników sportowych. Z punktu widzenia sportu wyczynowego, niezmiernie istotne jest to, by czas uzyskania szczytowej formy pokrywał się z terminem zawodów głównych. Bicie rekordów na treningach czy na zawodach o niższej randze przykładowo 6 tygodni przed zawodami głównymi nie wróży znakomitego rezultatu. Trafienie z formą na czas zawodów docelowych jest sprawą niełatwą. Potwierdza to praktyka sportowa, gdzie większość szczytów formy przychodzi po głównych zawodach. Jak pamiętamy z poprzedniego odcinka, systematyczność treningu stanowi kluczowy element do uzyskania wysokiej formy sportowej. Z kolei jej wysoki poziom jest niezbędnym podłożem do uzyskania szczytu formy sportowej, będącego stanem wytrenowania zawodnika, aż do granic jego maksymalnych możliwości. W tym czasie dochodzi do uzyskania spójności pomiędzy wysokim poziomem przygotowania sprawnościowego, psychicznego, jak i techniczno-taktycznego. A jak trafić z formą? Niezwykle pomocna okazuje się tu periodyzacja treningu, polegająca na specyficznym połączeniu dni, tygodni oraz miesięcy treningowych w jedną zorganizowaną całość. Takie rozwiązanie pozwala na stworzenie funkcjonalnego długoterminowego planu treningowego, działającego pod kątem zawodów docelowych. Stało się to możliwe poprzez rozłożenie roku na mniejsze okresy treningowe, podczas których następuje fazowy rozwój formy sportowej, jej stabilizacja oraz świadoma czasowa utrata formy sportowej. Wszystko to przebiega w ramach trzech cykli treningowych (makrocykl, mezocykl, mikrocykl). Makrocykl - jest to duży cykl treningowy, mający doprowadzić zawodnika do uzyskania możliwie najwyższego rezultatu podczas zawodów głównych. Jego struktura zależy przede wszystkim od uprawianej dyscypliny sportu, możliwości zawodnika oraz kalendarza startów. W kolarstwie najczęściej stosowany jest makrocykl roczny, gdzie rok szkoleniowy obejmuje rok kalendarzowy. W strukturze makrocyklu wyróżnia się następujące okresy: przygotowawczy, startowy oraz przejściowy. W okresie przygotowawczym najistotniejsze cele treningowe dotyczą przede wszystkim poprawy wydolności fizycznej, zdolności motorycznych (wytrzymałości, siły oraz szybkości), a także poprawy umiejętności techniczno-taktycznych. Zgodnie z zasadami treningowymi praca w tym okresie rozpoczyna się od treningu ogólnorozwojowego, na bazie którego opiera się trening wytrzymałości tlenowej, trening siłowy, a także trening kształtujący technikę i taktykę. Wraz ze zbliżającym się okresem startowym, trening nabiera coraz bardziej specyficznego charakteru.

Dodano: 2009-04-30

Autor: dr Miłosz Czuba

Reklama


Komentarze użytkowników

Zaloguj się aby komentować

Redakcja nie ponosi odpowiedzialności za treść komentarzy

Aktualny numer

Piszemy m.in.

Internet trenażerów

Szosowe opony na zimę

Polskie etapówki

Azory