W poprzednim odcinku została omówiona jedna z najważniejszych zasad treningu sportowego, a mianowicie zasada przeciążenia i odnowy. W obecnym odcinku skupimy się na równie ważnej zasadzie, jaką jest ciągłość treningu sportowego. Nikogo nie powinno zdziwić stwierdzenie, iż systematyczność jest jednym z kluczowych działań, mających doprowadzić do zamierzonego celu i to bez względu na to, czy chodzi tu o naukę języka obcego, czy nabycie jakiejkolwiek innej umiejętności. Tak samo uzyskanie wysokiego stanu wytrenowania wymaga ciągłości treningu. Oczywiście, na wysoką formę składa się jeszcze wiele innych czynników, chociażby dobór odpowiednich obciążeń treningowych, czy po prostu genetyka, ale o tym w kolejnych odcinkach. Tylko systematyczność treningu bez dłuższych przerw gwarantuje ciągły rozwój stanu wytrenowania i poprawę wyników sportowych. Jak pamiętamy z poprzedniego odcinka, jeżeli damy organizmowi optymalny (zależy od obciążenia i akcentu treningowego) czas na regenerację po zakończeniu treningu, to podwyższy on poziom swojej zdolności roboczej, osiągając stan superkompensacji. Jednakże musimy pamiętać, iż jest to stan chwilowy i jeżeli w tym momencie nie zostanie przeprowadzony kolejny trening, organizm powróci do stanu wyjściowego. Z kolei dalsze wydłużenie tej przerwy, czy zaprzestanie treningu na dłuższy czas, uruchamia proces cofania się zmian adaptacyjnych w organizmie. Pierwsze, nieznaczne oznaki pogorszenia stanu wytrenowania widoczne są już po tygodniu od zaprzestania systematycznego treningu o charakterze wytrzymałościowym. Obserwuje się wówczas spadek aktywności enzymatycznej w tkance mięśniowej, przyczyniając się do niewielkiego obniżenia ekonomizacji pracy. Zatem sporadyczna tygodniowa przerwa w systematycznym treningu nie przyczynia się do znaczącego pogorszenia stanu wytrenowania u dobrze wytrenowanego sportowca. Zauważalna utrata formy sportowej następuje już po dwóch tygodniach od zaprzestania treningu, natomiast trzytygodniowa przerwa powoduje już znaczne zmiany w tym zakresie. Badania wykazały, iż w wyniku trzytygodniowej przerwy w treningach dochodzi do 8-10% spadku maksymalnego poboru tlenu (VO 2 max), co ciekawe - spadek ten jest szybszy i bardziej znaczący u zawodników lepiej wytrenowanych. Z kolei analizując zmiany w układzie krążenia widzimy, że zachodzi tu przede wszystkim dziesięcioprocentowe obniżenie objętości wyrzutowej serca, dziesięcioprocentowa redukcja osocza, a także ośmioprocentowe obniżenie gęstości kapilar w mięśniach. Ponadto zaobserwowano prawie trzydziestoprocentowe obniżenie poziomu enzymów oksydacyjnych. Zaburzona zostaje również równowaga kwasowo-zasadowa w wyniku wzrostu stężenia mleczanu we krwi podczas wysiłku fizycznego, przy równoczesnym obniżeniu poziomu zasad buforujących. Nie zaobserwowano ograniczenia funkcji układu oddechowego, który co prawda zmniejszył wartości swoich parametrów, jednakże było to najprawdopodobniej wynikiem zmniejszonych możliwości wysiłkowych.

Dodano: 2009-03-31

Autor: dr Miłosz Czuba AWF Katowice

Reklama


Aktualny numer

Piszemy m.in.

Santa Cruz High Tower LT

Canyon Neuron AL 8.0

Rockrider XC100s

Fuji Supreme 1.1

Merida Scultura 5000

Bloki szosowe vs MTB